Przepisy prawa pracy przewidują dwie sytuacje, gdy obniżane jest wynagrodzenie miesięczne i w każdej z nich narzucają inną metodę obliczenia wynagrodzenia. Pierwsza sytuacja dotyczy przypadku, gdy za część miesiąca pracownik otrzymuje wynagrodzenie chorobowe lub zasiłek z ubezpieczenia chorobowego, a druga gdy pracownik był nieobecny w pracy z innych przyczyn niż choroba i nie zachowuje z tego tytułu prawa do wynagrodzenia, np. korzystał z urlopu bezpłatnego. Zasady obliczania wynagrodzenia w obydwu przypadkach reguluje rozporządzenie MPiPS z 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy (tj.: Dz.U. z 2017 r. poz. 927), w pierwszej sytuacji jest to § 11 rozporządzenia, a w drugiej § 12 rozporządzenia.Niestety żaden z powyższych przepisów nie pasuje do sytuacji, gdy pracownik jest chory, ale nie otrzyma wynagrodzenia chorobowego ani zasiłku, gdyż choroba jest na samym początku okresu zatrudnienia, a pracownik nie posiada jeszcze wymaganego okresu podlegania ubezpieczeniu chorobowemu. W takim przypadku zgodnie z nowym stanowiskiem Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 19 lipca 2017 r. (opisywane w Ubezpieczenia i Prawo Pracy Nr 16/2017) nie ma zastosowania żaden z powyższych przepisów, a stosujemy regułę z art. 80 k.p., zgodnie z którą wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. W ocenie ministerstwa oznacza to, że wynagrodzenie miesięczne pracownika dzielimy przez liczbę godzin przypadających do przepracowania w danym miesiącu (nominalny czas pracy), a tak ustaloną stawkę za 1 godzinę pracy mnożymy przez liczbę faktycznie przepracowanych przez pracownika godzin.