Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 913) osoba zaliczona do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności ma prawo do dodatkowego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 10 dni roboczych w roku kalendarzowym. Prawo do wyżej wymienionego urlopu przysługuje po przepracowaniu jednego roku po dniu zaliczenia do jednego ze stopni niepełnosprawności.

W związku z tym uprawnieniem powstało pytanie, w jaki sposób ustalić prawo do urlopu dodatkowego w sytuacji, gdy po nabyciu do niego prawa w krótkim czasie w tym samym roku dochodzi do rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem. Czy wymiar urlopu należy ustalić proporcjonalnie do okresu przepracowanego w danym roku, czy może pracownik do dnia rozwiązania umowy o pracę może wykorzystać pełne 10 dni tego urlopu, a w razie jego niewykorzystania należy wypłacić ekwiwalent?

Do pytania odniosło się Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w stanowisku z 1 sierpnia 2025 r. wyjaśniając, że gdy w roku, w którym osoba nabyła prawo do pierwszego dodatkowego urlopu wypoczynkowego dochodzi do rozwiązania umowy o pracę (np. z dniem 31 sierpnia 2025 r.), to wymiar tego urlopu należy ustalić proporcjonalnie do okresu przepracowanego w tym roku. Pracownik ma wykorzystać pełne 10 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego, a w razie jego niewykorzystania należy wypłacić mu ekwiwalent za urlop.

Zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa: „(…) Urlop w tym wymiarze pracownik może wykorzystać do dnia rozwiązania stosunku pracy. Jeśli do tego dnia nie zostanie on wykorzystany w naturze (jako czas wolny od pracy), pracownik nabywa prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. (…)”.