Dodatek za pracę w nadgodzinach niepełnoetatowców: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 29 lipca 2024 roku (sygn. C-184/22 i C-185/22) orzekł, że pracownikom zatrudnionym na niepełny etat należy się dodatek za pracę przekraczającą wymiar określony w ich umowach o pracę.

Sprawa dotyczyła pracownic, które pracowały w niepełnym wymiarze godzin, ale przekroczyły liczbę godzin, która była uregulowana w ich umowach o prace. Zatrudnione domagały się od pracodawcy wypłaty dodatku za nadgodziny, argumentując, że dodatek ten należy im się już w momencie przekroczenia umownego wymiaru pracy, a nie dopiero po osiągnięciu limitów godzin określonych dla pracowników pełnoetatowych. Trybunał uznał ich stanowisko za zasadne, stwierdzając, że brak wypłaty dodatku stanowi formę nierównego traktowania w porównaniu do pracowników pełnoetatowych.

TSUE wyjaśnił, że wymaganie od pracowników niepełnoetatowych przepracowania takiej samej liczby godzin, co pracownicy pełnoetatowi, aby uzyskać prawo do dodatku za nadgodziny, stanowi nierówność. Taka praktyka mogłaby prowadzić do sytuacji, w której pracodawca preferowałby zlecanie pracy pracownikom na niepełny etat, aby uniknąć wypłaty dodatków za nadgodziny. Trybunał podkreślił, że dodatek za pracę ponad ustalony wymiar czasu pracy musi być równy zarówno dla pracowników niepełnoetatowych, jak i pełnoetatowych, a wynagrodzenie powinno być proporcjonalne do przepracowanego czasu.